Gdy Urszula Krawiec wsiadała do autobusu jadącego z Sanoka do Rzeszowa, miała przy sobie tylko torebkę i sukienkę, w której stała przed ołtarzem zaledwie kilka miesięcy wcześniej. Trzeciego dnia po pogrzebie Mariana dzieci męża zapukały do drzwi i powiedziały jej wprost: to nie jest twój dom. Miała siedemdziesiąt dwa lata, nie miała dokąd jechać i — jak sama przyznała później — po raz pierwszy od pół wieku czuła się zupełnie sama. A potem pod jej kamienicę zajechał czarny samochód.

Żeby zrozumieć, co się stało tamtego dnia, trzeba cofnąć się o pięćdziesiąt trzy lata. Urszula i Marian Wierzbiccy siedzieli kiedyś w tej samej ławce w sanockiej szkole. Ona miała siedemnaście lat, on osiemnaście. Zakochali się — tak jak się kocha w tym wieku, całym sobą i bez zastrzeżeń. Ale życie poszło inaczej. Ona wyjechała za pracą do Krakowa, on ożenił się z miejscową dziewczyną, doczekał się trójki dzieci. Przez pół wieku nie zamienili ani słowa.

Spotkali się przypadkiem na pogrzebie wspólnej koleżanki z klasy. Urszula była już od dawna wdową, Marian od trzech lat sam — jego żona odeszła na raka. Stanęli naprzeciwko siebie przy kościelnym murze i — jak mówi Urszula — „jakby tych pięćdziesięciu lat w ogóle nie było”. Zaczęli pisać do siebie listy. Potem dzwonić. Po roku Marian przyjechał do Krakowa z bukietem róż i oświadczył się przy Sukiennicach, na oczach zdumowanych turystów.

Ślub, o którym mówiło całe miasto

Wzięli ślub w Sanoku, w maju, przy pełnym kościele. Urszula miała na sobie kremową sukienkę i płakała podczas przysięgi — ze szczęścia, jak podkreśla. Dzieci Mariana — syn Krzysztof i córka Bożena — siedziały w pierwszej ławce z uprzejmymi minami. Urszula przyznaje, że już wtedy czuła pewien chłód, ale tłumaczyła go sobie nerwami i smutkiem po matce. „Myślałam, że się przyzwyczają” — mówi dziś, ściszając głos.

Zamieszkali w domu Mariana przy ulicy Lipowej — solidnym, piętrowym budynku, który Marian wybudował własnoręcznie jeszcze w latach osiemdziesiątych. Przez kilka miesięcy Urszula urządzała go na nowo, sadziła kwiaty pod oknem, gotowała obiady. Marian mówił, że jest najszczęśliwszym człowiekiem w Sanoku. Sąsiedzi wspominają, że chodzili wieczorami na spacery, trzymając się za ręce jak para licealistów.

We wrześniu Marian dostał wylewu. Odszedł w ciągu tygodnia, nie odzyskując przytomności. Urszula była przy nim do końca. Trzeciego dnia po pogrzebie — zanim zdążyła nawet pozbierać myśli — pod drzwi zapukali Krzysztof i Bożena. Powiedzieli, że dom należy do nich jako spadkobierców ojca, że Urszula nie ma żadnych praw do nieruchomości i że najlepiej będzie, jeśli „zabierze swoje rzeczy i nie będzie utrudniać”. Dali jej dwie godziny.

Czarny samochód spod kancelarii notarialnej

Urszula zabrała torebkę, dokumenty i tę samą kremową sukienkę, w której brała ślub — bo wisiała akurat na wierzchu w szafie. Wyszła bez słowa. Usiadła na ławce przed blokiem swojej dawnej sąsiadki i zadzwoniła do jedynej osoby, której numer miała w telefonie — do swojej siostrzenicy w Rzeszowie. Nie płakała. „Byłam za bardzo oszołomiona, żeby płakać” — powie później.

Wtedy właśnie zajechał czarny samochód. Wysiadł z niego młody mężczyzna w garniturze, który zapytał, czy rozmawia z Urszulą Wierzbicką. Przedstawił się jako aplikant z kancelarii notarialnej w Sanoku. Powiedział, że Marian sporządził testament trzy tygodnie przed ślubem — i że Urszula powinna jak najszybciej przyjść do kancelarii. Notariusz czekał.

Okazało się, że Marian nie zostawił niczego przypadkowi. W testamencie zapisał żonie połowę wartości domu w formie spłaty, a dodatkowo — lokatę bankową, o której dzieci nie miały pojęcia. Łącznie Urszula otrzymała kwotę, która pozwoliła jej kupić własne mieszkanie w Sanoku — dwa ulice dalej od domu przy Lipowej. Krzysztof i Bożena zaskarżyli testament, ale sąd w Krośnie podtrzymał jego ważność w całości. Urszula wprowadziła się do nowego mieszkania w lutym. Na parapecie postawiła zdjęcie z kościoła — Marian w garniturze, ona w kremowej sukience, oboje się śmieją. „On wiedział” — mówi tylko. — „On po prostu wiedział.”