SIEDEM LAT PO POGRZEBIE ŻONY OBCY MĘŻCZYZNA UPUŚCIŁ ZDJĘCIE NA ULICY. MAŁA DZIEWCZYNKA PODNIOSŁA JE I POWIEDZIAŁA SPOKOJNIE: „TO MOJA MAMA.”

Marek pochował żonę siedem lat wcześniej.

Pamiętał tamten deszcz.

Pamiętał trumnę opuszczaną w ziemię i białą różę ściśniętą w dłoni.

Pamiętał, że przez całą ceremonię nie był w stanie wypowiedzieć ani jednego słowa.

Przez te wszystkie lata nosił jedno stare zdjęcie w kieszeni kurtki.

Krystyna na nim się śmiała.

Stała przed jakimś płotem, miała na sobie jasną bluzkę i mrużyła oczy od słońca.

Marek nie pamiętał już, gdzie to zrobił ani kiedy.

Pamiętał tylko, że wtedy była szczęśliwa.

Pewnego popołudnia szedł przez miasto.

Nie szedł nigdzie konkretnie.

Po prostu chodził, jak chodził czasem, gdy w mieszkaniu robiło się za cicho.

Zdjęcie wypadło mu z kieszeni przy przejściu dla pieszych.

Zanim zdążył się schylić, podeszła dziewczynka.

Miała może cztery lata.

Żółta sukienka, ciemne kręcone włosy, sandałki z rzepami.

Podniosła fotografię, spojrzała na nią spokojnie i powiedziała:

„To moja mama.”

Marek przykucnął.

Myślał, że się przesłyszał.

„Słucham?” — powiedział.

Dziewczynka obróciła zdjęcie i wskazała palcem w twarz Krystyny.

„To moja mama” — powtórzyła.

Tym samym tonem, jakim dzieci mówią oczywiste rzeczy.

Marek wziął fotografię i przez chwilę patrzył na nią bez ruchu.

Potem zapytał dziewczynkę, gdzie jest jej mama teraz.

Dziewczynka chwyciła go za palec.

Po prostu — chwyciła i pociągnęła.

Marek dał się poprowadzić.

Szli przez kilka uliczek.

Minęli sklep z firanami, aptekę, stary kiosk bez szyldu.

Stanęli przed domem z bluszczem na ścianie i wyblakłymi okiennicami.

Marek znał ten dom.

Krystyna pokazywała mu kiedyś jego zdjęcie.

Mówiła, że to dom jej babci.

Mówiła, że jeździła tam jako dziecko, gdy chciała mieć spokój.

Dziewczynka pchnęła furtkę i weszła pierwsza.

Marek wszedł za nią.

W korytarzu było ciemno i chłodno.

Pachniało starym drewnem i czymś, co Marek kojarzył z domami babć — lawendą albo naftaliną, nie umiał powiedzieć.

Na końcu korytarza były zamknięte drzwi z mosiężnym zamkiem.

Dziewczynka zatrzymała się przed nimi i powiedziała poważnie:

„Tych nie otwieraj.”

Potem sięgnęła do kieszeni sukienki.

Wyjęła mały srebrny kluczyk.

Marek spojrzał na niego i poczuł, że coś w nim staje.

Znał każde zadrapanie na tym kluczyku.

Każdy ślad.

Sam wręczył go Krystynie w dniu ślubu.

Na kluczyku były wyryte trzy słowa: „Zawsze wracaj do domu.”

Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, na schodach pojawiły się kroki.

Ktoś schodził powoli.

Marek podniósł wzrok.

Te same oczy.

Ta sama blizna nad brwią — pamiętał ją z dnia, gdy Krystyna uderzyła się o framugę drzwi garażu i śmiała się, że jest niezdara.

Ta sama twarz, którą widział w trumnie.

Kobieta zatrzymała się w połowie schodów.

Patrzyła na niego.

On patrzył na nią.

Dziewczynka stała między nimi i przyglądała się obojgu z jednakowym spokojem.

Marek zrobił krok w stronę zamkniętych drzwi.

Kobieta zbiegła po schodach i chwyciła go za rękę.

„Nie otwieraj.”

Powiedziała to cicho.

„Jeśli to zrobisz, zrozumiesz, kto naprawdę leży w moim grobie.”

Marek stał nieruchomo z kluczykiem w dłoni.

Kobieta nie puszczała jego ręki.

Dziewczynka usiadła na dolnym stopniu schodów i zaczęła bawić się rąbkiem sukienki, jakby to wszystko jej nie dotyczyło.

Marek odwrócił się powoli i spojrzał na kobietę.

„Krystyna” — powiedział.

Nie jako pytanie.

Ona nie odpowiedziała od razu.

Potem skinęła głową.

Usiedli przy stole w kuchni.

Był tam stary ceratowy obrus w drobną kratkę i dwa kubki, które ktoś najwyraźniej właśnie umył.

Krystyna trzymała ręce na blacie, jedna na drugiej.

Marek patrzył na jej dłonie i myślał, że je zna.

Każdą żyłkę, każdy paznokieć.

Zaczęła mówić.

Miała siostrę bliźniaczkę.

Ewę.

Marek nigdy o niej nie słyszał.

Krystyna mówiła o tym spokojnie, jakby opowiadała coś z gazety, nie z własnego życia.

Ewa zniknęła w wieku dziewiętnastu lat.

Rodzina uznała ją za zaginioną, potem przestała mówić jej imię przy stole.

Przez lata Krystyna myślała, że siostra nie żyje.

Potem, sześć miesięcy przed wypadkiem, Ewa wróciła.

Wychudzona, przestraszona, bez niczego przy sobie.

Krystyna ukryła ją w domu babci.

Nie powiedziała o tym Markowi.

„Chciałam najpierw zrozumieć, co jej się przydarzyło” — powiedziała.

„A potem jakoś nie było dobrego momentu.”

Marek patrzył na jej usta i starał się nadążyć za tym, co mówi.

Słyszał słowa, ale mózg przetwarzał je z opóźnieniem, jakby między uchem a rozumem był jakiś filtr, który zatrzymywał rzeczy zbyt duże.

Sześć miesięcy — powtórzył w głowie.

Przez sześć miesięcy mieszkała u nich siostra Krystyny i on o niczym nie wiedział.

Wracał wieczorami z pracy, jadł kolację, pytał, jak minął dzień.

I nic.

Krystyna mówiła dalej.

Ewa nie chciała, żeby ktokolwiek wiedział, że wróciła.

Bała się kogoś — nie powiedziała wprost kogo, tylko że nie może wyjść na ulicę i że musi zniknąć na jakiś czas.

Krystyna przywoziła jej jedzenie, ubrania, lekarstwa na kaszel, który Ewa miała przez całą jesień.

Pewnej nocy Ewa wzięła samochód Krystyny.

Wzięła torebkę, dokumenty, obrączkę i srebrny kluczyk.

Kilka godzin później auto wypadło z drogi podczas ulewy i spłonęło.

Zwłoki zidentyfikowano na podstawie dokumentów i biżuterii.

Krystyna dowiedziała się o wypadku z telewizji.

Siedziała sama w domu babci, bo Ewa miała wrócić przed świtem, i włączyła telewizor żeby nie siedzieć w ciszy.

Zobaczyła nagranie z helikoptera — wrak samochodu na zboczu, służby ratownicze, biały namiot postawiony na poboczu drogi.

Rozpoznała samochód po naklejce na tylnej szybie.

Małej, okrągłej naklejce z kotwicą, którą przykleił tam Marek po powrocie z Gdańska.

Pojechała na komisariat.

Chciała powiedzieć, że to pomyłka.

Przez okno zobaczyła Marka.

Stał przy ladzie i odbierał jej obrączkę w plastikowej torebce dowodowej.

Patrzył na tę torebkę.

Krystyna patrzyła na niego przez szybę.

I nie weszła.

„Nie wiem, dlaczego” — powiedziała.

„Wiem, że to brzmi jak wymówka.”

Marek siedział i słuchał.

„On się wali” — powiedziała cicho, prawie do siebie.

„Widziałam to przez tę szybę i pomyślałam, że jeśli teraz wejdę, to go dobije.”

Urwała.

„A potem minęła godzina, potem dwie, potem tydzień i już nie umiałam.”

Marek nic nie powiedział.

Przez siedem lat żyła w tym domu.

Córkę urodziła już po własnym pogrzebie.

Dziewczynka miała sześć lat.

Marek spojrzał na nią — siedziała teraz w progu kuchni i jadła jabłko, patrząc na nich oboje.

„Jak ma na imię?” — zapytał.

„Zosia” — odpowiedziała Krystyna.

Zosia spojrzała na niego, gdy usłyszała swoje imię, i wróciła do jabłka.

Marek odwrócił wzrok.

Był jeden mężczyzna, który wiedział o wszystkim.

Stary znajomy Krystyny z czasów studiów.

Tomek — powiedziała jego imię bez komentarza, jakby wystarczyło.

To on przywoził zakupy, gdy Krystyna bała się wychodzić w pierwsze miesiące.

To on załatwił dokumenty na inne nazwisko.

To on namawiał ją od miesięcy, żeby w końcu powiedziała prawdę.

„Mówił, że to się nie da utrzymać wiecznie” — powiedziała Krystyna.

„Że Zosia dorośnie i zacznie pytać.”

Marek zapytał, gdzie teraz jest.

„Wyjechał” — odpowiedziała Krystyna.

„Powiedział, że to musi być między nami.”

Siedzieli przy tym ceratowym obrusie i rozmawiali po raz pierwszy od siedmiu lat.

Marek nie wiedział, co czuje.

Było w nim za dużo naraz, żeby to nazwać.

Ulga, że ona żyje.

Coś ostrego i gorącego, co nie było jeszcze złością, ale się do niej zbliżało.

I dziwna, zupełnie niespodziewana myśl — że przez te siedem lat płakał nad grobem kobiety, która piła herbatę przy tym samym stole, przy którym teraz siedzi.

Potem zawibrował jego telefon.

SMS z nieznanego numeru.

„Nie wracaj dziś do miasta. Zapytaj żonę, kto podpisał akt zgonu Ewy.”

Marek podał Krystynie telefon.

Patrzyła na ekran przez długą chwilę.

Pobladła.

„Lekarz, który poświadczył tożsamość” — powiedziała powoli.

„Stary znajomy rodziny.”

Zamilkła.

„Według dokumentów — od sześciu lat nie żyje.”

Marek wstał od stołu.

Nogi miał dziwnie pewne, jakby ciało wiedziało, co robić, gdy głowa jeszcze nie nadążała.

Podszedł do zamkniętych drzwi w korytarzu.

Krystyna weszła za nim.

Nie próbowała go zatrzymać.

Włożył kluczyk w zamek.

Obrócił.

Zamek kliknął cicho i drzwi uchyliły się same, jakby czekały.

Za drzwiami było małe pomieszczenie — coś między składzikiem a pokojem.

Jedno okno z opuszczoną roletą, żółtawa żarówka pod sufitem.

Na półkach stały segregatory.

Stare, grzbiety opisane odręcznie.

Marek przeczytał kilka napisów — daty, inicjały, skróty, których nie rozumiał.

Na podłodze leżała kartonowa teczka przewiązana sznurkiem.

Na biurku — magnetofon kasetowy i jedna kaseta bez podpisu.

Krystyna stała w progu i patrzyła na półki.

„Mama tu przychodziła” — powiedziała cicho.

„Wiedziałam, że coś zbiera, ale nie pytałam.”

Marek wziął kasetę i włożył ją do magnetofonu.

Nacisnął play.

Odezwał się głos kobiety.

Starszy, spokojny, z lekką chrypką.

Krystyna cofnęła się o krok.

„To mama” — powiedziała cicho.

Na nagraniu głos mówił równo, bez emocji, jakby ktoś dyktował protokół.

Mówiła o wujku Marka.

Mówiła, że od lat wyprowadza pieniądze przez fikcyjne firmy.

Wymieniała nazwy — trzy, cztery, Marek nie zdążył zapamiętać.

Mówiła, że ukrywa istnienie dziecka — dziecka, które mogłoby zmienić układ udziałów w firmie rodzinnej.

Mówiła to tak, jakby czytała z kartki, spokojnie i bez zatrzymywania się.

Nagranie urwało się w połowie zdania.

Cisza.

Tylko szum taśmy.

Marek stał z ręką na magnetofonie i patrzył na obracające się szpulki.

Potem zawibrował jego telefon po raz drugi.

Dzwonił wujek.

Marek patrzył na wyświetlacz.

Imię i zdjęcie — wujek na tle morza, zrobione dwa lata temu podczas rodzinnego wyjazdu.

Krystyna patrzyła na Marka.

W progu stała dziewczynka z nadgryzionym jabłkiem w ręku.

Marek odebrał.

„Słucham” — powiedział.

Po drugiej stronie przez chwilę była cisza.

Nie taka, gdy ktoś szuka słów.

Taka, gdy ktoś już wie, co powie, i tylko oddycha przed mówieniem.

Potem wujek powiedział spokojnie:

„Wiem, gdzie jesteś. Zostań tam. Zaraz przyjeżdżam.”

Marek rozłączył się.

Przez chwilę trzymał telefon w dłoni i patrzył na ciemny ekran.

Krystyna zapytała, kto dzwonił.

„Wujek” — odpowiedział.

„Powiedział, że wie, gdzie jestem.”

Krystyna nie skomentowała tego.

Tylko przestąpiła z nogi na nogę i oparła się o framugę.

Marek wyjął z teczki na podłodze pierwszy segregator.

Na pierwszej stronie były kopie listów przewozowych — daty, kwoty, nazwy firm, których Marek nigdy nie słyszał.

Przeglądał kolejne strony powoli.

Cyfry, pieczątki, podpisy.

Niektóre dokumenty były kserowane tyle razy, że ledwo czytelne.

Pod spodem leżały zdjęcia.

Marek rozpoznał na jednym z nich siebie.

Miał może dwanaście lat.

Stał obok wujka przed bramą fabryki.

Uśmiechał się.

Wujek trzymał rękę na jego ramieniu.

Marek pamiętał tamten dzień — pojechali tam po szkole, wujek chciał mu pokazać, jak działa linia produkcyjna, kupił mu potem lody i mówił, że to wszystko będzie kiedyś należeć do rodziny.

Marek miał wtedy wrażenie, że jest wtajemniczony w coś ważnego.

Odłożył zdjęcie.

Wziął telefon i zadzwonił na policję.

Mówił krótko.

Powiedział, że ma dokumenty dotyczące wieloletniego wyprowadzania środków z firmy i fałszerstwa aktów stanu cywilnego.

Podał adres.

Dyspozytor zapytał, czy jest bezpieczny.

Marek powiedział, że tak.

Potem usiadł przy ścianie na podłodze, bo nie było tam drugiego krzesła.

Krystyna usiadła obok niego.

Plecami do półek z segregatorami, kolanami prawie stykającymi się z jego kolanami.

Dziewczynka weszła do środka, rozejrzała się, położyła jabłko na podłodze i wcisnęła się między nich.

Jej ramię dotknęło ramienia Marka.

Była ciepła i pachniała czymś słodkim — sokiem jabłkowym i dziecięcym szamponem.

Przez jakiś czas nikt nic nie mówił.

Żarówka pod sufitem brzęczała cicho.

Szpulki magnetofonu wciąż się obracały, choć taśma już dawno się skończyła.

Marek wyciągnął rękę i nacisnął stop.

Wujek przyjechał przed policją.

Marek usłyszał samochód — ten charakterystyczny dźwięk silnika, który znał od dziecka, bo wujek jeździł tą samą marką od trzydziestu lat.

Potem kroki na żwirze przed domem.

Potem pukanie.

Trzy uderzenia, spokojne, nieśpieszne.

Marek otworzył.

Wujek stał na progu i patrzył na Krystynę za plecami Marka.

Był starszy, niż Marek go pamiętał — albo może teraz dopiero to widział.

Siwe skronie, zmarszczki wokół oczu głębsze niż rok temu.

Na jego twarzy nie było zdziwienia.

Tylko coś, co Marek rozpoznał dopiero po chwili.

Ulga.

„Wiedziałem, że to się kiedyś skończy” — powiedział wujek.

I wszedł do środka.

Usiedli wszyscy przy kuchennym stole.

Zosia weszła za nimi, usiadła na blacie przy zlewie i patrzyła na wujka z zainteresowaniem, które miała chyba po matce — spokojne, bez oceniania.

Wujek położył ręce na stole i zaczął mówić.

Sam zadzwonił do lekarza w noc wypadku.

Lekarz był stary, schorowany, od lat brał pieniądze za różne usługi, o których lepiej było nie mówić głośno.

Sam poprosił, żeby podpisał dokumenty bez dokładnych oględzin.

Lekarz podpisał.

Umarł cztery miesiące później na zawał — naturalny, nikt nie miał wątpliwości.

„Myślałem, że chroniłem firmę” — powiedział wujek.

„Myślałem, że chroniłem ciebie.”

Marek patrzył na niego.

„Przed czym?” — zapytał.

Wujek westchnął.

„Przed tym, co wiedziała jej matka.”

Spojrzał na Krystynę.

„Przepraszam” — powiedział.

Nie powiedział tego do Marka.

Powiedział to do Krystyny.

Ona patrzyła na niego przez chwilę, potem odwróciła wzrok w stronę okna.

Mówił bez płaczu, bez dramatyzowania.

Po prostu mówił.

Jakby od dawna miał to ułożone w głowie i tylko czekał, aż ktoś zapyta.

Kiedy przyjechała policja, wujek sam wstał od stołu.

Zapiął guzik marynarki — ten odruch, który Marek widział u niego zawsze, gdy wychodził na spotkanie.

Sam wyszedł na ganek.

Marek patrzył przez okno kuchni, jak rozmawia z policjantami.

Jak kiwa głową.

Jak wsiada do radiowozu bez żadnego gestu w stronę okna, bez oglądania się.

Dziewczynka stanęła obok niego i też patrzyła.

„Kto to jest?” — zapytała.

„Stary znajomy” — odpowiedział Marek.

Dziewczynka skinęła głową, jakby to jej wystarczyło.

Potem wzięła go za rękę.

Tak samo jak na ulicy, przy przejściu dla pieszych.

Bez pytania, bez uprzedzenia.

Po prostu chwyciła jego palce i trzymała.

Marek pozwolił się trzymać.

Krystyna stała w drzwiach kuchni i patrzyła na nich oboje.

Radiowóz odjechał.

Na żwirze przed domem zostały tylko ślady opon.

Przez długi czas nikt nic nie mówił.

Potem Krystyna zapytała, czy Marek jest głodny.

To było tak zwykłe pytanie, że Marek przez chwilę nie wiedział, jak na nie odpowiedzieć.

„Chyba tak” — powiedział w końcu.

Krystyna otworzyła lodówkę i zaczęła coś wyjmować.

Zosia zsunęła się z blatu i poszła po talerze, jakby robiła to co wieczór.

Marek usiadł przy stole i patrzył, jak krzątają się po kuchni.

Krystyna stawiała garnki, Zosia ustawiała talerze krzywo i Krystyna je poprawiała, Zosia protestowała, że sama potrafi.

Zwykła wieczorna krzątanina.

Marek siedział przy stole i nie wiedział, co z tym zrobić.

Jedli zupę z wczorajszego — Krystyna powiedziała, że nie ma nic innego, bo nie spodziewała się gości.

Powiedziała to bez ironii.

Po prostu stwierdziła fakt.

Zosia jadła szybko i prosiła o dokładkę.

Marek jadł powoli i patrzył na obrus.

W kratce ceratowego obrusa był mały ślad po długopisie — ktoś kiedyś pisał przy stole i zostawił odcisk.

Marek zastanawiał się, kto to był.

Babcia Krystyny, Ewa, sama Krystyna.

Albo ktoś zupełnie inny, z zupełnie innego czasu.

Po kolacji Zosia poszła spać bez większych protestów.

Krystyna siedziała przy niej przez chwilę, Marek słyszał przez uchylone drzwi jak Zosia coś pyta, a Krystyna odpowiada cicho.

Nie słyszał słów.

Tylko ton — spokojny, wyrównany, taki jaki mają matki, gdy odpowiadają na pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi.

Potem Krystyna wróciła do kuchni i usiadła naprzeciwko niego.

Zaparzyła herbatę.

Dwa kubki — te same, które stały na blacie, gdy Marek przyszedł.

„Ona wie, że nie ma ojca?” — zapytał Marek.

„Wie, że go nie znała” — odpowiedziała Krystyna.

Zamilkła na chwilę.

„Nie kłamałam jej. Mówiłam, że to skomplikowane i że kiedyś jej wytłumaczę.”

Marek obrócił kubek w dłoniach.

Herbata parzyła przez ceramikę.

„Ona mnie wzięła za rękę na ulicy” — powiedział.

„Jakby mnie znała.”

„Ona bierze za rękę wszystkich” — powiedziała Krystyna.

Potem się uśmiechnęła.

Pierwszy raz od kiedy Marek tu wszedł.

Był to ten sam uśmiech, który znał ze zdjęcia w kieszeni kurtki — krótki, trochę krzywy, bardziej w oczach niż w ustach.

Marek poczuł, jak coś w nim puszcza.

Nie wiedział, czy to dobrze.

Siedzieli przy stole jeszcze długo.

Rozmawiali o rzeczach, które trzeba było powiedzieć, i o rzeczach, które nie miały jeszcze słów.

Marek zapytał, czy Krystyna bała się, że ją ktoś znajdzie.

„Przez pierwsze dwa lata — bardzo” — odpowiedziała.

„Potem zaczęłam myśleć, że może nikt nie szuka.”

Marek nie powiedział jej, że szukał.

Nie przez detektywów ani przez policję — bo nie miał powodów, żeby nie wierzyć w wypadek.

Ale szukał jej w każdej kobiecie z ciemnymi włosami na ulicy.

W każdym profilu widocznym przez okno kawiarni.

Przez długi czas po pogrzebie.

Nie powiedział jej tego.

Może kiedyś.

Tej nocy Marek nie wracał do miasta.

Krystyna powiedziała, że jest mały pokój na górze, gdzie zwykle nocował Tomek.

Pościel jest czysta.

Marek wszedł na górę i usiadł na łóżku.

Pokój był mały, z niskim sufitem i jednym oknem wychodzącym na ogród.

Na parapecie stał gliniany doniczek z kaktusem.

Marek patrzył na kaktus przez chwilę.

Potem się położył i zasnął szybciej, niż się spodziewał.

Rano obudził go zapach kawy i dźwięk kroków na schodach.

Drobnych, szybkich kroków.

Drzwi uchyliły się i w szparze pojawiła się twarz Zosi.

„Mama mówi, że śniadanie” — oznajmiła.

I zniknęła.

Marek usiadł na łóżku i przez chwilę siedział nieruchomo.

Za oknem było szare, spokojne niebo.

W ogrodzie stała stara jabłoń — kilka jabłek jeszcze na gałęziach, reszta na trawie.

Marek wstał, umył twarz i zszedł na dół.

Przy stole siedziała Zosia z łyżką w ręku i czekała na płatki.

Krystyna stała przy oknie z kubkiem kawy i patrzyła na ogród.

Gdy Marek wszedł, odwróciła się.

Nie powiedziała dzień dobry.

On też nie.

Po prostu usiadł przy stole i Krystyna postawiła przed nim kubek.

Zosia nalała sobie płatki, mleko wylała trochę na obrus i wytarła rękawem, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć.

„Mamy ściereczkę” — powiedziała Krystyna.

„Wiem” — odpowiedziała Zosia.

I jadła dalej.

Marek pił kawę i patrzył na nich.

Przez kolejne tygodnie zaczęły się przesłuchania, wnioski, dokumenty i rozmowy z prawnikami.

Marek jeździł na komisariat, podpisywał zeznania, odpowiadał na pytania dotyczące firmy i wujka.

Prawnicy mówili, że sprawa jest skomplikowana, że potrwa.

Marek słuchał i kiwał głową.

Krystyna miała własne przesłuchania — najpierw przez telefon, potem osobiście.

Tomek wrócił po tygodniu i towarzyszył jej jako świadek.

Marek poznał go w końcu przy okazji jednego ze spotkań z prawnikiem.

Uścisnęli sobie ręce.

Tomek patrzył na niego spokojnie, bez przepraszania, bez tłumaczenia się.

Marek to docenił.

Sytuacja prawna Krystyny była nieoczywista — przez siedem lat oficjalnie nie istniała.

Prawnik mówił o postępowaniu o unieważnienie aktu zgonu, o przywróceniu tożsamości, o dokumentach dla Zosi.

Mówił, że to da się zrobić, tylko wymaga czasu.

Marek nie wiedział jeszcze, co będzie dalej między nim a Krystyną.

Nie wiedział, czy da się wrócić po siedmiu latach i po tym wszystkim.

Rozmawiali o tym raz — krótko, przy tym samym ceratowym obrusie.

Krystyna powiedziała, że nie oczekuje niczego.

Że rozumie, jeśli Marek chce po prostu wiedzieć, że ona żyje, i wrócić do swojego życia.

Marek powiedział, że musi pomyśleć.

Krystyna skinęła głową.

Zosia w tym czasie siedziała pod stołem i rysowała coś na kartce.

Marek spojrzał pod stół.

Zosia podniosła kartkę i pokazała mu rysunek.

Trzy postacie przy stole.

Jedna mała, dwie duże.

Pod spodem napisała coś literami, które ledwo dało się odczytać.

Marek pochylił się i przeczytał.

„My.”

Wiedział jedno.

Że gdyby nie wypadło mu tamtego popołudnia zdjęcie z kieszeni, szedłby dalej.

I nic by się nie zdarzyło.

A mała dziewczynka w żółtej sukience nadal nie miałaby ojca.