![\"\"](\"https:\/\/truestory24.pl.ua\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/pexels-photo-227574.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nDo\u017cynki jak co roku \u2014 tylko ten chleb by\u0142 inny<\/h2>\n\n\n\n
Ko\u0144skie to niedu\u017ce miasto w \u015awi\u0119tokrzyskiem, gdzie do\u017cynki to wci\u0105\u017c prawdziwe \u015bwi\u0119to \u2014 nie pokaz dla turyst\u00f3w, ale co\u015b, na co si\u0119 czeka od lata. Ka\u017cda parafia obchodzi je w inny weekend, wi\u0119c przez ca\u0142y sierpie\u0144 i wrzesie\u0144 w okolicznych wsiach pachnie \u015bwie\u017cym chlebem, s\u0142ycha\u0107 kapel\u0119 i wida\u0107 wie\u0144ce do\u017cynkowe, kt\u00f3re gospodynie plot\u0105 tygodniami. W\u0142adys\u0142awa by\u0142a w parafii znana z tego, \u017ce jej bochenek trafia co roku na o\u0142tarz \u2014 ciemny, okr\u0105g\u0142y, ozdobiony k\u0142osami z ciasta, zawsze idealny.<\/p>\n\n\n\n
W tym roku te\u017c wsta\u0142a o pi\u0105tej rano. Wymiesi\u0142a ciasto tak, jak nauczy\u0142a j\u0105 matka \u2014 d\u0142o\u0144mi, bez miksera, bo \u201em\u0105ka musi poczu\u0107 ciep\u0142o r\u0105k\u201d. Wsadzi\u0142a form\u0119 do pieca o si\u00f3dmej. O dziesi\u0105tej bochenek sta\u0142 ju\u017c na blacie, przykryty \u015bciereczk\u0105. W\u0142adys\u0142awa nie zagl\u0105da\u0142a do \u015brodka \u2014 po co? Robi\u0142a to samo od dwudziestu trzech lat.<\/p>\n\n\n\n
Na obiad przysz\u0142y s\u0105siadki: Danuta, Gra\u017cyna i c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awy, Marta, kt\u00f3ra przyjecha\u0142a z Kielc specjalnie na do\u017cynki. Siedzia\u0142y przy herbacie, rozmawia\u0142y o korowodzie, o tym, kto niesie wieniec w tym roku, kto dosta\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie za zbiory. I wtedy W\u0142adys\u0142awa wzi\u0119\u0142a n\u00f3\u017c, \u017ceby pokaza\u0107, jak chleb wyszed\u0142 w \u015brodku \u2014 czy jest dobrze wypieczony, czy nie za suchy.<\/p>\n\n\n\n
N\u00f3\u017c zatrzyma\u0142 si\u0119. W\u0142adys\u0142awa pochyli\u0142a si\u0119 nad blatem. Roz\u0142o\u017cy\u0142a bochenek. I wszyscy przy stole zobaczyli to samo.<\/p>\n\n\n\n Na desce le\u017ca\u0142 ma\u0142y medalion \u2014 okr\u0105g\u0142y, srebrny, zawieszony na \u0142a\u0144cuszku tak cienkim, \u017ce prawie przezroczystym. Gor\u0105cy od pieczenia, lekko przyciemniony, ale wyra\u017anie srebrny. W\u0142adys\u0142awa wzi\u0119\u0142a go dr\u017c\u0105cymi palcami i odwr\u00f3ci\u0142a. Na odwrocie by\u0142y wyryte inicja\u0142y: W.K.<\/em> i data \u2014 1967<\/em>.<\/p>\n\n\n\n W.K. \u2014 W\u0142adys\u0142awa Kowalczyk. Jej w\u0142asne inicja\u0142y. Jej rok urodzenia.<\/p>\n\n\n\n Przez chwil\u0119 nikt nic nie m\u00f3wi\u0142. Danuta odstawi\u0142a kubek. Gra\u017cyna zas\u0142oni\u0142a usta r\u0119k\u0105. Marta wsta\u0142a od sto\u0142u i podesz\u0142a bli\u017cej.<\/p>\n\n\n\n \u2014 Mamo \u2014 powiedzia\u0142a cicho \u2014 to jest ten medalion. Ten, kt\u00f3ry zagin\u0105\u0142 po pogrzebie babci.<\/p>\n\n\n\n W\u0142adys\u0142awa pami\u0119ta\u0142a. Jej matka, Stanis\u0142awa, dosta\u0142a ten medalion od swojej matki \u2014 a wi\u0119c od prababki Marty \u2014 jeszcze przed wojn\u0105. Przez ca\u0142e \u017cycie nosi\u0142a go na szyi. Gdy umar\u0142a, osiemna\u015bcie lat temu, medalion znikn\u0105\u0142. Rodzina my\u015bla\u0142a, \u017ce zgin\u0105\u0142 w zamieszaniu po pogrzebie, mo\u017ce go kto\u015b zabra\u0142 przez nieuwag\u0119, mo\u017ce wypad\u0142. Szukali, pytali, w ko\u0144cu przestali. Uznali, \u017ce przepad\u0142 na zawsze.<\/p>\n\n\n\n A tymczasem le\u017ca\u0142 schowany w s\u0142oiku z m\u0105k\u0105, kt\u00f3ry sta\u0142 w spi\u017carni W\u0142adys\u0142awy od niepami\u0119tnych czas\u00f3w \u2014 zakryty przykrywk\u0105, zepchni\u0119ty na tyln\u0105 p\u00f3\u0142k\u0119 za innymi s\u0142oikami. Nikt tam nie zagl\u0105da\u0142. Nikt nie wiedzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n Kilka dni po tym odkryciu, gdy emocje troch\u0119 opad\u0142y, Marta zacz\u0119\u0142a wypytywa\u0107 starsz\u0105 ciotk\u0119, Helen\u0119, kt\u00f3ra jako jedyna \u017cyje jeszcze z pokolenia babci Stanis\u0142awy. Helena, osiemdziesi\u0105t cztery lata, mieszka w Skar\u017cysku i rzadko wyje\u017cd\u017ca. Ale gdy Marta zadzwoni\u0142a i opisa\u0142a medalion, w s\u0142uchawce nast\u0105pi\u0142a d\u0142uga cisza.<\/p>\n\n\n\n \u2014 To ja go tam schowa\u0142am \u2014 powiedzia\u0142a w ko\u0144cu Helena spokojnym g\u0142osem, jakby m\u00f3wi\u0142a o czym\u015b zupe\u0142nie zwyk\u0142ym. \u2014 Po pogrzebie siostry. Ba\u0142am si\u0119, \u017ce kto\u015b zabierze. Chcia\u0142am go da\u0107 W\u0142adce, jak przyjad\u0119. Ale potem zachorowa\u0142am i… zapomnia\u0142am. Tyle lat min\u0119\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Marta siedzia\u0142a z telefonem przy uchu i nie wiedzia\u0142a, czy si\u0119 \u015bmia\u0107, czy p\u0142aka\u0107. Medalion, kt\u00f3ry \u201ezagin\u0105\u0142\u201d osiemna\u015bcie lat temu, przez ca\u0142y ten czas czeka\u0142 w s\u0142oiku z m\u0105k\u0105 na tylnej p\u00f3\u0142ce spi\u017carni. Przeszed\u0142 przez dziesi\u0105tki kilogram\u00f3w ciasta \u2014 bo W\u0142adys\u0142awa bra\u0142a m\u0105k\u0119 z tego samego s\u0142oja co roku, tylko nigdy nie si\u0119ga\u0142a a\u017c na dno. A\u017c do tej niedzieli, gdy s\u0142\u00f3j by\u0142 ju\u017c prawie pusty i ostatnie gar\u015bcie m\u0105ki trafi\u0142y prosto do ciasta do\u017cynkowego.<\/p>\n\n\n\n W\u0142adys\u0142awa zawiesi\u0142a medalion na szyi jeszcze tego samego popo\u0142udnia, przed korowodem. Sz\u0142a z wie\u0144cem razem z innymi gospodyniami, w s\u0142o\u0144cu, przy d\u017awi\u0119kach kapeli. S\u0105siadki m\u00f3wi\u0142y, \u017ce wygl\u0105da\u0142a inaczej ni\u017c zwykle \u2014 jakby co\u015b w niej wr\u00f3ci\u0142o na swoje miejsce. Ona sama powiedzia\u0142a tylko tyle:<\/p>\n\n\n\n \u2014 Mama wiedzia\u0142a, kiedy odda\u0107. Musia\u0142a tylko poczeka\u0107 na odpowiedni moment.<\/p>\n\n\n\n Medalion z inicja\u0142ami W.K.<\/em> i dat\u0105 1967<\/em> trafi\u0142 wreszcie tam, gdzie mia\u0142 by\u0107 od osiemnastu lat \u2014 na szyj\u0119 W\u0142adys\u0142awy z Ko\u0144skich. Chleb do\u017cynkowy, jak co roku, poszed\u0142 na o\u0142tarz. Tylko \u017ce tym razem nikt przy tym stole nie zapomni, jak smakowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"W\u0142adys\u0142awa Kowalczyk z Ko\u0144skich piek\u0142a chleb do\u017cynkowy od ponad dwudziestu lat. Zawsze ten sam przepis, zawsze ta sama forma, zawsze ta sama godzina \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":634,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-637","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/637","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=637"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/637\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/634"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=637"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=637"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=637"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/truestory24.pl.ua\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/pexels-photo-5847705.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nTo, co le\u017ca\u0142o w \u015brodku chleba<\/h2>\n\n\n\n