{"id":349,"date":"2026-09-09T17:00:10","date_gmt":"2026-09-09T17:00:10","guid":{"rendered":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/?p=349"},"modified":"2026-09-09T17:00:10","modified_gmt":"2026-09-09T17:00:10","slug":"kamera-byla-wlaczona-gdy-na-planie-stalo-sie-cos-czego-nikt-nie-umial-wyjasnic-przez-lata","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/?p=349","title":{"rendered":"Kamera by\u0142a w\u0142\u0105czona, gdy na planie sta\u0142o si\u0119 co\u015b, czego nikt nie umia\u0142 wyja\u015bni\u0107 przez lata"},"content":{"rendered":"\n

By\u0142 zwyk\u0142y czwartkowy poranek w ma\u0142ym studiu regionalnej telewizji w Kielcach. Realizator Marek siedzia\u0142 przy konsolecie i popija\u0142 zimn\u0105 kaw\u0119. Program mia\u0142 si\u0119 zacz\u0105\u0107 za dwana\u015bcie minut \u2014 poranny magazyn dla gospody\u0144 domowych, taki sam jak sto poprzednich. Nikt nie spodziewa\u0142 si\u0119 niczego niezwyk\u0142ego. A jednak tego dnia kamera zarejestrowa\u0142a co\u015b, o czym w ca\u0142ym mie\u015bcie m\u00f3wi\u0142o si\u0119 jeszcze przez wiele tygodni.<\/p>\n\n\n\n

Prowadz\u0105ca, pi\u0119\u0107dziesi\u0119cioletnia Bo\u017cena Hartman, wesz\u0142a do studia punktualnie \u2014 jak zawsze. Poprawi\u0142a mikrofon, przejrza\u0142a kartki z pytaniami do go\u015bcia i mrugn\u0119\u0142a do kamerzysty. By\u0142 nim m\u0142ody Tomek, kt\u00f3ry pracowa\u0142 tu od zaledwie czterech miesi\u0119cy. W\u0142a\u015bnie on \u2014 nie wiedz\u0105c o tym \u2014 trzyma\u0142 w r\u0119kach co\u015b, co za chwil\u0119 stanie si\u0119 dokumentem czego\u015b naprawd\u0119 niezwyk\u0142ego.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Co\u015b, czego nikt nie zaplanowa\u0142<\/h2>\n\n\n\n

Program zacz\u0105\u0142 si\u0119 normalnie. Bo\u017cena przywita\u0142a widz\u00f3w, przedstawi\u0142a go\u015bcia \u2014 lokalnego pszczelarza, kt\u00f3ry mia\u0142 opowiedzie\u0107 o wiosennym miodobraniu. Rozmowa toczy\u0142a si\u0119 spokojnie. Pszczelarz gestykulowa\u0142, Bo\u017cena kiwa\u0142a g\u0142ow\u0105, Marek w re\u017cyserce ziewa\u0142. I wtedy \u2014 mniej wi\u0119cej w dwudziestej minucie programu \u2014 sta\u0142o si\u0119 co\u015b, czego \u017caden z nich si\u0119 nie spodziewa\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Z sali za kamerami dobieg\u0142 cichy, ale wyra\u017any d\u017awi\u0119k. Potem drugi. Tomek instynktownie obr\u00f3ci\u0142 obiektyw \u2014 i w\u0142a\u015bnie w tym momencie kamera uchwyci\u0142a to, co za chwil\u0119 mia\u0142o trafi\u0107 do internetu. Bo\u017cena zamar\u0142a w p\u00f3\u0142 zdania. Pszczelarz wsta\u0142 z krzes\u0142a. Marek w re\u017cyserce powiedzia\u0142 tylko jedno s\u0142owo, kt\u00f3rego nie mo\u017cna tu powt\u00f3rzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

W studio, mi\u0119dzy krzes\u0142ami dla widz\u00f3w, sta\u0142 starszy m\u0119\u017cczyzna w roboczym kombinezonie. Mia\u0142 ze sob\u0105 tekturowe pude\u0142ko, kt\u00f3re trzyma\u0142 obur\u0105cz \u2014 ostro\u017cnie, jakby by\u0142o z porcelany. Nikt go nie zaprosi\u0142. Nikt go nie zna\u0142. Ochrona by\u0142a akurat na przerwie kawowej. A on wszed\u0142, stan\u0105\u0142 i powiedzia\u0142 spokojnie, patrz\u0105c prosto w kamer\u0119: \u2014 Przepraszam, \u017ce przeszkadzam. Ale musz\u0119 to zwr\u00f3ci\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Czterdzie\u015bci lat i tekturowe pude\u0142ko<\/h2>\n\n\n\n

Mia\u0142 na imi\u0119 Ryszard. Siedemdziesi\u0105t dwa lata, emeryt, ca\u0142e \u017cycie przepracowa\u0142 jako elektryk w zak\u0142adach ceramicznych pod Kielcami. M\u00f3wi\u0142 powoli, troch\u0119 si\u0119 j\u0105ka\u0142 \u2014 wida\u0107 by\u0142o, \u017ce nie jest przyzwyczajony do kamer. Ale m\u00f3wi\u0142. I sala \u2014 cho\u0107 pusta, bo program by\u0142 bez publiczno\u015bci \u2014 jakby zamar\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

W pude\u0142ku by\u0142y pieni\u0105dze. Dok\u0142adnie cztery tysi\u0105ce osiemset z\u0142otych w starych, cz\u0119\u015bciowo podniszczonych banknotach i kilka monet. Ryszard wyja\u015bni\u0142, \u017ce czterdzie\u015bci lat temu po\u017cyczy\u0142 t\u0119 sum\u0119 od swojego pracodawcy \u2014 \u00f3wczesnego kierownika zmiany, niejakiego Edwarda Klimka. Klimek po\u017cyczy\u0142 mu bez pokwitowania, bo ufa\u0142 ludziom. Ryszard mia\u0142 odda\u0107 po trzech miesi\u0105cach, ale wtedy zacz\u0119\u0142y si\u0119 jego w\u0142asne k\u0142opoty \u2014 choroba \u017cony, remont, redukcja w zak\u0142adzie. Miesi\u0105ce zamieni\u0142y si\u0119 w lata. Klimek nigdy go nie pogania\u0142. A potem \u2014 przeprowadzka, emerytury, i ta sprawa jakby przepad\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

\u2014 Ale mi nie przepad\u0142a \u2014 powiedzia\u0142 Ryszard do kamery, a g\u0142os mu lekko dr\u017ca\u0142. \u2014 Przez czterdzie\u015bci lat budzi\u0142em si\u0119 z tym. \u017bona wiedzia\u0142a. Dzieci nie. Edward Klimek umar\u0142 osiem lat temu. Ale ma c\u00f3rk\u0119. Mieszka w Kielcach. Nie znam jej adresu. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce mo\u017ce telewizja pomo\u017ce j\u0105 znale\u017a\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Bo\u017cena siedzia\u0142a nieruchomo. Pszczelarz od\u0142o\u017cy\u0142 swoje kartki. Tomek nie opu\u015bci\u0142 kamery ani na chwil\u0119 \u2014 instynkt dziennikarski, kt\u00f3rego jeszcze nie mia\u0142, zast\u0105pi\u0142 mu wtedy zwyk\u0142y ludzki odruch. Marek w re\u017cyserce nie przerwa\u0142 transmisji. Program szed\u0142 na \u017cywo.<\/p>\n\n\n\n

Widzowie zacz\u0119li dzwoni\u0107 ju\u017c po kilku minutach. Telefon w redakcji urwa\u0142 si\u0119 do po\u0142udnia. Kto\u015b zna\u0142 c\u00f3rk\u0119 Klimka. Kto\u015b inny twierdzi\u0142, \u017ce jest jej s\u0105siadk\u0105. Jeszcze kto\u015b inny \u2014 \u017ce chodzi do tego samego ko\u015bcio\u0142a. Nagranie z programu trafi\u0142o na Facebooka jeszcze przed ko\u0144cem emisji i do wieczora zebra\u0142o kilkadziesi\u0105t tysi\u0119cy wy\u015bwietle\u0144. Udost\u0119pnia\u0142y je g\u0142\u00f3wnie osoby po pi\u0119\u0107dziesi\u0105tce, z komentarzami: \u201eTakich ludzi ju\u017c nie ma\u201d, \u201eP\u0142aka\u0142am\u201d, \u201eM\u00f3j ojciec by\u0142 taki sam\u201d.<\/p>\n\n\n\n

C\u00f3rka Edwarda Klimka \u2014 Ma\u0142gorzata, pi\u0119\u0107dziesi\u0105t cztery lata, nauczycielka z Kielc \u2014 zadzwoni\u0142a do redakcji sama, tego samego popo\u0142udnia. Powiedzia\u0142a, \u017ce ojciec nigdy jej o tej po\u017cyczce nie wspomina\u0142. \u017be zna\u0142a Ryszarda z widzenia, bo bywa\u0142 u nich w domu, kiedy by\u0142a ma\u0142\u0105 dziewczynk\u0105. I \u017ce pieni\u0119dzy nie we\u017amie.<\/p>\n\n\n\n

\u2014 Tata zawsze m\u00f3wi\u0142, \u017ce uczciwy cz\u0142owiek jest wart wi\u0119cej ni\u017c jakakolwiek kwota \u2014 powiedzia\u0142a przez telefon, a Bo\u017cena cytowa\u0142a jej s\u0142owa widzom na antenie dwa dni p\u00f3\u017aniej. \u2014 Prosz\u0119 powiedzie\u0107 panu Ryszardowi, \u017ceby te pieni\u0105dze odda\u0142 na co\u015b dobrego. Na przyk\u0142ad na miejscowe schronisko dla zwierz\u0105t.<\/p>\n\n\n\n

Ryszard tak te\u017c zrobi\u0142. Pojecha\u0142 do schroniska w nast\u0119pny wtorek, z tym samym tekturowym pude\u0142kiem. Tym razem bez kamer \u2014 sam, spokojnie, jakby wreszcie m\u00f3g\u0142 odetchn\u0105\u0107 pe\u0142n\u0105 piersi\u0105. Pracownica schroniska powiedzia\u0142a potem lokalnej gazecie, \u017ce wygl\u0105da\u0142 jak cz\u0142owiek, kt\u00f3remu kto\u015b zdj\u0105\u0142 z plec\u00f3w bardzo ci\u0119\u017cki plecak.<\/p>\n\n\n\n

Nagranie z tamtego poranka wci\u0105\u017c kr\u0105\u017cy w sieci. Tomek \u2014 kamerzysta, kt\u00f3ry nie opu\u015bci\u0142 obiektywu \u2014 dosta\u0142 propozycj\u0119 pracy w regionalnym oddziale TVP. Podobno si\u0119 zastanawia. A Marek, realizator, kt\u00f3ry nie przerwa\u0142 transmisji, m\u00f3wi tylko tyle: \u2014 Przez dwadzie\u015bcia lat w tej robocie widzia\u0142em r\u00f3\u017cne rzeczy. Ale takiego momentu \u2014 nie. To si\u0119 zdarza raz w \u017cyciu, je\u015bli w og\u00f3le.<\/p>\n\n\n\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"By\u0142 zwyk\u0142y czwartkowy poranek w ma\u0142ym studiu regionalnej telewizji w Kielcach. Realizator Marek siedzia\u0142 przy konsolecie i popija\u0142 zimn\u0105 kaw\u0119. Program mia\u0142 si\u0119 \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":347,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-349","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/349","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=349"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/349\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/347"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=349"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=349"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/truestory24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=349"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}